Oh oh Montréal!

'Oh Montréal, waarom wachtten wij tien maanden voordat we je écht bezochten? Ons eerste bezoek op 13 november bedroeg circa 16 uur, waarvan we 3 in een donkere concertzaal doorbrachten, 1 uur wandelend door een nachtelijk Le Plateau, 8 uur slapend en 1 uur ontbijtend bij Chez José. De overige 3 uur waren we verbijsterd door de verschrikkelijke Parijse aanslagen die die avond plaats hadden gevonden. We hadden al wel iets van je charme gezien, maar vorig weekend mochten we genieten van alles wat je te bieden hebt. Oh heerlijke stad!'

De Montréalers vergelijken het graag met...

Best treasure party ever!

Ergens in februari, in de auto. We vragen Koosje Jans welke kinderen ze voor haar verjaardag wil uitnodigen en ze noemt haar hele klas op.

"Sorry, lieverd, dat zijn er echt veel te veel. Het lijkt ons een goed idee om er zo veel uit te nodigen als je oud wordt. Hoe oud word je?"

Met een dikke grijns antwoordt ze: "Vijf!"

"Dan doen we dus vijf vrienden. Wie zijn je allerbeste vrienden hier?"

"B. natuurlijk, want zij is mijn allerbeste vriendin! En I. En M. natuurlijk ook. D. ook, hij is geen bully. En O! En dan ook nog A. en A.! Dat zijn mijn allerbeste vrienden...

Bikkelen

We zitten al over de helft van ons verblijf in Canada en nu pas wordt het spannend. Voor we gingen, vonden veel mensen ons dapper. Wij niet, wij vonden het niet eng. Want wat kon er misgaan?

José had er werk, het klimaat was in elk geval de helft van de tijd prima, gezien haar leeftijd zou Koosje Jans het Engels snel oppakken en zolang ik mijn fiets en laptop mee heb, kom ik ook mijn tijd wel door. En we hielden onszelf voor: "Ach, in het slechtste geval is het een jaar bikkelen, maar dan hebben we de stoere verhalen nog."

Nu de terugtickets zijn geboekt, groeit echter de...

Ijsvrij

Elke winter nam het mythischere proporties aan. Zodra de temperatuur onder de vijf graden zakte, kon je het op het schoolplein horen gonzen.

"Ja, mijn oom is hobbyweerman en die zegt dat het volgende week wel eens heel hard kan gaan vriezen!"
"Wij hadden vanochtend al de eerste ijsbloemen op het raam!"
"Alle schooldirecteuren hebben elkaar vanochtend gebeld. Het zou morgen best eens zo ver kunnen zijn!"
"Waar sta jij in het sneeuwbalrooster? Ik word al als tweede gebeld!"

En nee, het ging niet om een Elfstedentocht, het ging om ijsvrij. Want oh, wat wilden wij...

Voorwaarde

Eten bij de IKEA"Tja," zei José nog voordat we naar Canada vertrokken. "Ik denk echt dat ik in januari een week naar Nederland moet. Immers, voor na ons Canada-avontuur heb ik nog geen werk en echt waar, het orthopedencongres is de uitgelezen mogelijkheid om een beetje te netwerken."

"Leuk," zeiden Koosje Jans en ik in koor.
"Kan ik iedereen weer zien," riep Koosje Jans.
"Kan ik een weekje naar de zon," riep ik....

Happy new snow!

Op 1 januari wandelenden wij in de versgevallen sneeuw bij Mer Blue op de Greenbelt (een enorme groenstrook rondom Ottawa). Ondanks onze warme schoenen en de slee die we hadden meegenomen, was het geen onverdeeld succes. We zakten namelijk geregeld tot onze knieen in de sneeuw, het ging vrij langzaam en de slee was zwaar om met een hele luie Koosje Jans voort te trekken.

Het zal eenander niet verbazen, we wilden iets sportievers in de sneeuw... ...

Een banaan, een appel en een citroen

Koosje Jans houdt van helpen. Of zoals ze het zelf zegt: "Ik voorzorg graag mensen."

Dus toen zowel José als ik op Boxing Day ziek werd, had Koosje Jans de tijd van haar leven. Ze bracht me een appeltje, hielp José met thee zetten en toen we allebei op bed lagen, kwam ze ons over de bol aaien, steeds herhalend hoe rustig ze wel kon zijn als wij ziek zijn. "Ik ben nu niet druk, hè, papa? Ik ben nu rustig, hè, mama? Ik kan heel goed zelf spelen, hè? Heb je nog iets nodig, mama? Zal ik je nog even aaien, papa?" Kortom, betere mantelzorg konden we ons niet wensen.

De volgende dag...

Gewoon ongewoon

We werken, leren, fietsen, spreken met anderen af. Eén keer in de week doen we boodschappen en af en toe gaan we naar een feestje. We leven ons leven en dat gaat in Canada niet gek veel anders dan in

We werken, leren, fietsen, spreken met anderen af. Eén keer in de week doen we boodschappen en af en toe gaan we naar een feestje. We leven ons leven en dat gaat in Canada niet gek veel anders dan in Nederland. We spreken via internet mensen in Nederland misschien vaker dan ooit. Zelfs de winter houdt vooralsnog rekening met ons en is niet veel anders dan we gewend zijn.

Maar soms, heel soms is er een vonkje, knettert er iets. Je ziet ineens weer dat de verkeersborden tweetalig zijn. Dat de middenlijn op de weg geel is. We nemen nu al afscheid van de crossscene, omdat we er volgend...

Sinterklaas

Enveloppen en zelfs twee doosjes met het opschrift 'pas openen op 5 december' worden door de post gebracht.

Er wordt dagelijks Sinterklaasjournaal gekeken.

...

Waarin een klein land groot kan zijn

De rit naar Montréal werd overschaduwd door het nieuws uit Parijs. Desondanks hadden we zin in de avond. Deze vrijdag de 13e werd ik 36 en waren José en ik zes jaar getrouwd. Ik kreeg van José een

De rit naar Montréal werd overschaduwd door het nieuws uit Parijs. Desondanks hadden we zin in de avond. Deze vrijdag de 13e werd ik 36 en waren José en ik zes jaar getrouwd. Ik kreeg van José een avondje Slackers cadeau.

The Slackers is een van mijn favoriete bands. De tel ben ik kwijtgeraakt, maar ik moet ze meer dan tien keer live hebben gezien. Ik verwachtte daarom een oud en vertrouwd avondje muziek.

En het was oud en vertrouwd. De zaal leek op het oude Doornroosje, het voorprogramma was een dertien-in-een-dozijn-maar-desondanks-prima-te-pruimen-skabandje, het bier...

Pagina's