We hebben een ekster in huis. Ze kleurt liever met stiften dan met potloden, want dat glinstert zo mooi op papier. Ze kan uren naar de kerstboom kijken vanwege de glanzende ballen. En toen we laatst op zoek naar galaschoenen een paar weigerden te kopen omdat de glimmers er al bij het kijken afvielen, verzuchtte ze als een ware dramakoningin dat ze dan wel níet naar het gala ging.

Dus uiteraard zag Koosje Jans al van verre de paspop met zilveren jurk die verderop in de straat voor een winkel stond. Na zich drie keer verslikt te hebben in haar eigen enthousiasme kon ze me pas duidelijk maken wat er aan de hand was: "Kijk, papa, daar! Die moeten we voor mama kopen. Dat moet! Dat moet!"

Ze liet mijn hand los en begon te rennen. Naar de winkel toe. Ze had nog maar één doel en dat was naar binnen, de jurk kopen. Haar blik was strak op de jurk gericht, haar benen gingen rond zoals ze nog nooit gedaan hadden.
Het verrassingseffect gaf haar een kleine voorsprong, terwijl ik wist dat ik haar moest tegenhouden. Het zou nog kunnen, maar dan zou ik mijn beste sprint boven moeten halen. Ik zette aan en riep: "Nee, Koosje Jans, nee!"

Ze heeft al een hand op de deurklink als ik de andere grijp. Ze kijkt me boos aan. "Waarom niet, papa? Waarom kunnen we deze práchtige jurk niet voor mama kopen?" En terwijl zij met haar rug naar de etalage vol dildo's staat, zeg ik: "Omdat mama wel genoeg jurkjes heeft."

---

We have a magpie in the family. She prefers colouring with markers over pencils because it shimmers so nice on paper. She can spend hours looking at the Christmas tree, because of the shiny balls. And when we were recently looking for prom shoes and refused to buy her a pair because the sparkles already dropped off while watching, she acted like a true drama queen and cried that she wouldn't go to the gala.

Of course, Koosje Jans saw from afar the mannequin with silver dress that was down the street. She choked three times in her own enthusiasm before she express what was going on: "Look, daddy, we should buy that dress for mom. We have to! We have to!"

She lets go of my hand and started to run. To the store. She had only one goal and that was go in and buy the dress. Her gaze was fixed on the dress, her legs moved like they never did before.

The surprise gave her a small lead, while I knew I had to stop her. It would still be possible, but I would have to put my best sprint ever. I started running and shouted, "No, Koosje Jans, no!"

She has one hand on the door handle when I grab the other. She looks at me angrily. "Why not, dad? Why can't we buy this beautiful dress for mommy?" And while she stands with her back to the window full of dildos, I say: "Because mommy has enough dresses."