“Hoe lang mag een begrafenis eigenlijk duren? Hoe lang mag mijn begrafenis eigenlijk duren?”

Terwijl Maud het volume van de autoradio opendraaide, opende ze haar telefoon. Haar ogen schoten heen en weer tussen weg en scherm, haar duim vond Shazam. Iedere keer als ze dit nummer hoorde, voelde ze het in haar buik. Maar ook iedere keer vergat ze op te schrijven hoe het heet. En ze was nu op de snelweg, ze zag zo snel geen mogelijkheid te stoppen.

Le vent nous portera - Noir Désir.

Ze herhaalde de titel twintig keer in haar hoofd, als een ritueel om het in haar geheugen te krijgen. Desondanks was ze bang het te vergeten en nog steeds rijdend opende ze Spotify. Typen was het lastigst, maar gelukkig suggereerde Spotify snel de juiste titel. Snel voegde ze het nummer aan haar lijst Begrafenismuziek toe. Ze legde de telefoon naast zich neer.

Muziek is op een begrafenis misschien nog wel belangrijker dan op een bruiloft, dacht Maud. Het haalt herinneringen aan de overledene op en maakt nieuwe herinneringen bij de rouwenden. Maud hoopte dat de aanwezigen net zo geraakt zouden worden als zij bij het horen van haar favoriete muziek. Ze probeerde uit haar hoofd de titels op te noemen die ze apart had gezet. Wat een fijne dag van Raymond van het Groenewoud, dat liedje zette ze op als de dag beter moest worden. Hope van Branford Marsalis, dat haar telkens lied huilen. The funeral van The Band of Horses, het eerste nummer dat ze in de speellijst zette. En misschien was Good riddance van Green Day wat standaard, maar dat mocht zeker niet ontbreken.

Hoe lang mag een begrafenis eigenlijk duren? Misschien moest ze nog een schifting maken. Als het op dit tempo doorging, werd haar uitvaart een driedaags festival. Ze moest glimlachen bij het idee dat haar nabestaanden alleen met een polsbandje bij de ceremonie konden komen.

Maud pakte haar telefoon weer en opende Begrafenismuziek om te kijken hoeveel muziek ze nu al had verzameld. Waar stond dat ook al weer?

Een claxon overstemde de autoradio.