Toen de man de gordijnen opentrok, de vogels hoorde fluiten en de zon in zijn gezicht voelde schijnen, wist hij het. Dit was een mooie dag om te versterven. 
(fragment uit Het eeuwige leven)

Iedereen heeft verhalen, ik schrijf de mijne op. Hier vind je een kleine selectie.

Wil je meer van mij lezen? Of wil je iets persoonlijks door mij geschreven? Neem dan contact op!

Niet meer samen

Hij wil de deur niet dichtslaan, maar hij kan niet anders. Hij moet eruit, het moet eruit. De avond valt, met elke stap wordt het donkerder.Even stopt hij. Zijn hand om de aansteker, toch blaast de

Hij wil de deur niet dichtslaan, maar hij kan niet anders. Hij moet eruit, het moet eruit. De avond valt, met elke stap wordt het donkerder.
Even stopt hij. Zijn hand om de aansteker, toch blaast de wind de vlam steeds uit. Pas bij de vierde keer brandt zijn sigaret.
Geen idee waarheen, maar weg van huis, weg van thuis. Hij trekt zijn capuchon verder over zijn hoofd, verstopt zich voor zijn gedachten.
Hij steekt over.

Vanuit een ooghoek ziet hij nog iemand oversteken. Hij houdt in, versnelt toch om diegene voor te blijven en komt precies naast haar te lopen.
Dit...

Levensloop

I Sinds de jaren zeventig stond in dit huis de tijd stil. De meubels in de woonkamer waren van de trouwgiften gekocht en de tegels in de keuken waren zo oud, dat ze nu bijna weer in de mode raakten.

I

Sinds de jaren zeventig stond in dit huis de tijd stil. De meubels in de woonkamer waren van de trouwgiften gekocht en de tegels in de keuken waren zo oud, dat ze nu bijna weer in de mode raakten. Wouters ouders waren van het praktische soort en hingen het geloof aan dat je pas iets nieuws nodig hebt als het oude stuk is.
Dat gold alleen niet voor een relatie. Sinds zijn vader tien jaar geleden door zijn moeder de deur was gewezen, was er helemaal niks meer vervangen. Geen nieuwe man, geen nieuwe bank, zelfs geen nieuwe boeken: zijn moeder had het veel te druk met het...

Uitgekauwd

Kauwloos eten is geen dieet. Het is een levensinstelling. Bij binnenkomst wil Sandra (23) het vooroordeel meteen uit de wereld helpen. En niet onterecht, want het valt meteen op hoe mager ze is. “Als

Kauwloos eten is geen dieet. Het is een levensinstelling. Bij binnenkomst wil Sandra (23) het vooroordeel meteen uit de wereld helpen. En niet onterecht, want het valt meteen op hoe mager ze is. “Als ik af zou willen vallen, kan ik beter helemaal niks eten,” lacht ze hardop. Misschien dat de kilo's verdwijnen, maar haar humor blijkbaar niet. “Natuurlijk, doordat ik ervoor kies kauwloos te eten, weet ik dat ik afval. Dat is inherent aan deze manier van leven. Maar dat is slechts van secundair belang.”
Kauwloos eten. Na vegetarisch, veganistisch, biologisch en rauw eten lijkt dit de...

Droomverhaal

Ik loop over straat. Aan mijn handen zitten twee schoenen, als ware het wanten. Ook aan mijn voeten zitten schoenen, ik zou zo voorover kunnen vallen en op vier poten verder kruipen. Even overweeg ik

Ik loop over straat. Aan mijn handen zitten twee schoenen, als ware het wanten. Ook aan mijn voeten zitten schoenen, ik zou zo voorover kunnen vallen en op vier poten verder kruipen. Even overweeg ik dat te doen, maar de moeite lijkt me te veel.
Het verkeer raast dicht langs mij heen. Vijftig centimeter stoep heb ik om me voort te bewegen. Een stap naar rechts en ik lig onder een van de voorbijvliegende auto's. De angst zit in mijn keel en ik loop zo dicht mogelijk langs de huizen. Grauwe huizen. Ramen zijn dichtgetimmerd, dakgoten hangen scheef, glas ligt op de grond. Zo ver als ik...

Droom

Dinsdagochtend, 11.37 uur. Ik heb net televisie gekeken, zoals ik altijd doe. Vandaag was het echter anders. Want ik heb haar gezien. Welk net ik ook opzette, ik kon haar niet ontvluchten. Zelfs toen

Dinsdagochtend, 11.37 uur.

Ik heb net televisie gekeken, zoals ik altijd doe. Vandaag was het echter anders. Want ik heb haar gezien. Welk net ik ook opzette, ik kon haar niet ontvluchten. Zelfs toen ik de televisie uitgezet had, waren haar woorden te horen, alsof mijn hoofd een transistorradio was.
Het was frappant dat ze juist nu verschenen was, nu ik bijna klaar was met het afronden van wat ik zelf het ‘Grootste Werk’ noemde. Als ik hiermee klaar was, zou eeuwige roem mij ten deel vallen. Het zou over de hele wereld één grote schok teweeg brengen.

Ik had nog nooit...

De top

Het eerste wat N'Gumo zich herinnert, zijn de vogels die naar boven vliegen. Allemaal hebben ze iets met hun snavel vast. En dat klinkt of als het krijsen van pasgeboren baby's of als de malende

Het eerste wat N'Gumo zich herinnert, zijn de vogels die naar boven vliegen. Allemaal hebben ze iets met hun snavel vast. En dat klinkt of als het krijsen van pasgeboren baby's of als de malende tanden van stervenden.

Deze herinnering moet hij op ongeveer eenzesde van de top hebben gehad. Toen hij de vogels met zijn ogen volgde, zag hij de top van de berg, badend in de zon. De top scheen zo machtig, dat N'Gumo voor het eerst iets als hoogtevrees voelde. Als hij naar beneden keek, kon hij het einde niet zien liggen in het zwarte gat dat voor hem gaapte. Hij kon zich niet voorstellen...

Het eeuwige leven

Toen de man de gordijnen opentrok, de vogels hoorde fluiten en de zon in zijn gezicht voelde schijnen, wist hij het. Dit was een mooie dag om te versterven. Dat het vandaag ook de twintigste sterfdag

Toen de man de gordijnen opentrok, de vogels hoorde fluiten en de zon in zijn gezicht voelde schijnen, wist hij het. Dit was een mooie dag om te versterven. Dat het vandaag ook de twintigste sterfdag van zijn vrouw was en hij extra naar haar terugverlangde, zou zeker meespelen. Maar sterven was tot nu toe geen optie geweest, zelfs geen troost geleken in zware tijden. Hij moest er eerst zijn voor zijn kinderen, die hem des te meer nodig hadden toen hun moeder er niet meer was. Herenigen mocht pas als zijn taken hier op het aardse erop zouden zitten....